دیوان بایسنقر میرزا کورکانی

تبریز؛ ملی؛ شماره نسخه: 2967 آغاز: تنافرت الاوراق من شجر العلی ×× و بدل نور الشمس فی الدهر بالدجی؛ انجام: لمولانا محمد جرده سلمه الله و ابقاکم. نقطه دایره پادشهی ×× بایسنقر شه فرخنده لقا / عزم فردوس برین داشت از آن ×× کرد رحلت به سوی دار بقا / منشی چرخ بتاریخ نوشت ×× رحمة الله علیه ابدا اشعار مختلفی است در رثاء بایسنقر از یازده نفر شاعر به اسامی: 1. کمال الدین خطاطا، 2. زاهدی، 3. جلال کرمانی، 4. جلال الدین یوسف مشتهر به امیری، 5. لطفی، 6. مولانا ولی، 7. مولانا آصفی، 8 واحدی، 9. منشی، 10. مولانا زین الدین، 11. مولانا محمد جرده. در آخر اغلب ابیات لفظ بایسنقر آمده مانند: «بایسنقر خسرو ایران و توران درگذشت ×× سیل اشک ما ز سر بگذشت بشوسر گذشت» و ظاهراً با این قرینه کتاب را دیوان بایسنقر نامیده‌اند؛ خط: نستعلیق، کا: اظهر، تا: 806ق، مجدول، مذهب، دارای سرلوحی زیبا؛ جلد: چرمی، 28گ، 14 سطر، اندازه: 13/5×20/5سم [ف: 2 - 531]