دیوان انوری ابیوردی

49. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 2663/10 آغاز: باز این چه جوانی و جمال است جهان را ×× وین حال که نوگشت زمین را و زمان را / مقدار شب از روز فزون بود بدل شد ×× ناقص همه این را شد و زاید همه آن را؛ انجام: ای انوری مداهنت سرو چون کنی ×× ای سعی کی نموده وکجا کرد روزگار / آن آستان محل که زبس خرج جود او ×× خورشید را چه سایه کرد روزگار منتخب اشعار؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 11؛ افتادگی: انجام؛ 3ص (326-328) [ف: 8 - 414]