دیوان امیر معزی

13. تهران؛ دائرة المعارف؛ شماره نسخه: 1119 آغاز: بسمله. سپاس بی نهایت و آفرین بی غایت قادری را که دو شمع در حجره ... آغاز متن: ستاره سجده برد طلعت منیر ترا ×× زمانه بوسه دهد پایه سریر ترا؛ انجام: از چه موجب ... هرزه در چنگ پیر کفتاری در فهرست دیوان ظهیر فاریابی دانسته ولی سرآغاز نشان می‌دهد که دیوان امیر معزی است، دیباچه‌ای به نثر، که در آن نخست منثور را بر منظوم برتری داده، سخن را به سراینده می‌کشاند و اینکه «ملاقات و مجالست و مجاورت او میسر نشده و چون از دیدار او محروم مانده» است ... و کار خود را بنام «مجدالدوله و الدین ... و السلاطین ملک الصدور فی العالمین ... احمد بن محمد» ساخته است. صدرا ز بد فلک نترسم ×× تا در کف کف تو باشم. نخست قصیده هاست به ترتیب الفبایی از «الف» تا «یا» سپس غزل و قطعه نامرتب و در پایان مثنوی، حدود 3136 بیت؛ خط: نستعلیق پخته، بی‌کا، تا: قرن 11-12؛ افتادگی: انجام؛ تملک: محمد امین ریاحی 1319ش؛ کاغذ: نباتی، جلد: تیماج یشمی، 118گ، 15 سطر (7×14)، اندازه: 14×19سم [ف: 2 - 112]