دیوان امیر پازواری

1. تهران؛ دائرة المعارف؛ شماره نسخه: 1211/5 آغاز: بسمله. قسم خورد مه ×× مه جان و دل مه دلارا را / به آن قادر فرد بهدون دونا ×× به آن دو کون قوس محراب عینا - به آن چشمه زمزم و آب احیا؛ انجام: خوشه [...] گوشه لا ره یاران ×× هر گوشه لار بلیلی زاده یاران - [...] بشکفت نشکفت غنچه بسیار یاران. نخست چند غزل است به ترتیب تهجی، سپس سروده‌های گوناگون، در 1610 بیت (گ 93پ-142پ). آنگاه سربند «چند اشعار امیر پازواری که آقا محمد صادق ولد عبدالله مسقطی بارفروشی جمع کرده است» این بخش 84 بیت دارد. سپس سربند «این چند کلمه ترجمه اشعار امیر پازواری ست که در جلد اول «کنز الاسرار» مازندرانی چاپ شده است و «بعضی از اشعار او را که از افواه شنیدم»؛ خط: نسخ پخته، بی‌کا، تا: 19 رمضان 1308ق؛ اهدایی: عنایت الله مجیدی؛ 52گ (93پ-144پ) [ف: 3 - 140]