دیوان ادیب صابر ترمذی

68. تهران؛ سلطنتی؛ شماره نسخه: 305 آغاز: شهاب الدین ادیب صابر غفرالله له دانشمندی ماهر و ادیبی فاضل و شاعری کامل بوده در عهد سلطان سنجر از تربد بمرو افتاده و اصل او از بخاراست فاما در خراسان نشو و نما یافته است معارض رشیدالدین و طواط است تا حدی که یکدیگر را اهاجی رکیکه گفته اند ... صابر نزد سلطان سنجر و ارکان دولت او محترم بوده و چون اتسز خوارزمشاه با سلطان در خوارزم عصیان ظاهر کرد سلطان ادیب صابر را مخفی بخوارزم فرستاد تا دائم متفحص حالات و منهی اخبارات باشد اتسز شخصی فدائی را فرستاد تا روز جمعه سلطانرا زخم زند و هلاک کند ادیب صابر صورت و هیئت آن شخص بر کاغذی تصویر کرد و بمرو فرستاد و آن شخص را یافتند و سیاست کردند و ادیب در خوارزم بود اتسز خبر یافت ادیب را دست و پا بست و در جیحون انداخته و کان ذلک فی شهور سنه 546 نماز شام چو صحبت بریدم از ماوای ×× بریده گشت طریق سلام از سلمی؛ انجام: تیرت بگاه زخم چو پوید بسوی خصم ×× کلکت بوقت مهر چو جنبند در لبان / این داعی است پای امل را بکوی امل ×× وان هادیست دست اجل را بسوی جان دارای مقدمه‌ای است منثور در شرح احوال ادیب صابر، قصاید، غزلیات، مقطعات، رباعیات که نامرتب تنظیم شده؛ خط: نستعلیق متوسط تحریری، بی‌کا، بی‌تا؛ مجدول، با کمند، یک سرلوح مذهب مرصع؛ مهر: «ناصرالدین شاه قاجار»، «مشیر السلطنه 1322»، حسین بن هدایت الله، محمد رضا الحسینی؛ کاغذ: ترمه، جلد: مقوای روکش چرم ساغری مشکی، 221ص، 11 سطر، اندازه: 12×20سم [ف: 3 - 14]