دیوان احمدی مدارسی

تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 13446/2 آغاز: فدای شمع رخسار تو چون پروانه، محفل‌ها ×× بود از پرتو [آن] رشک مهر آئینه دل‌ها / به رنگ موج از دریا کدامین رشک مه بگذشت ×× که دل پامال حیرت گشت یکسر همچو ساحل ها؛ انجام: گذشتم احمدی در خدمت اهل سخن اکثر ×× ندیدم همچو اعظم نکته رس منصف سخندانی بخشی از غزلیات شاعر است. به ترتیب حروف آخر قوافی، با تخلص احمدی، در پایان آن از شعرای زیر هر کدام یک رباعی در مدح دیوان و تاریخ نظم آن آمده: میران محی الدین صاحب واقف، مولوی محمد حسین صاحب، قدرت الله خان صاحب و محمد صبغة الله صاحب؛ خط: شکسته نستعلیق، بی‌کا، تا: سه‌شنبه 16 رجب 1282ق؛ جلد: تیماج قهوه‌ای، 16گ (7پ-22ر)، اندازه: 12×20سم [ف: 36 - 392]