دیوان ابوالعلاء گنجوی

2. قم؛ گلپایگانی؛ شماره نسخه: 1252/11-7/152 آغاز: ضمیرم ابرو سخن گوهر است و دل دریا ×× زبان منادی این گوهر و زمانه بها / به چون منی که ز اقران خود سبق بودم ×× گر اهل گنجه تفاخر کنند هست سزا؛ انجام: اگر ز لطف تو بویی بنخل پیوستی ×× بوقت بر همه بی خار آمدی خرما قصیده از اوست؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، بی‌تا؛ پس از اشعار گنجوی، ابیاتی از حکیم صابر درج شده: «درین برف و سرما دو چیز است لایق ×× شراب مروق رفیق موافق ...» و نیز اشعاری از کمال الدین در وصف برف: «هرگز کسی ندیده بدین سان نشان برف ×× گویی که لقمه‌ای است زمین در دهان برف»؛ جلد: تیماج، مشکی، 3گ، 15 سطر، اندازه: 13/5×21سم [ف: 6-3218]