دیوان ابن معتوق

2. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 1659 آغاز: و بعد فیقول العبد المحتاج الى رحمة و ليه القوى معتوق بن شهاب الدین الموسوی..؛ انجام: يبدى المودة و يخفى بالحشى برحا بالوجه مثل المرثاة و بالقفا مسحاة. خط: نسخ مخلوط، بی‌کا، بی‌تا؛ چند برگ از آخر این نسخه که شامل قسمت قطعات و رباعیات بوده و همچنین خطبه کتاب ساقط و نسخه ناقص شده است. ترجمه اجمالی گوینده اشعار «شهاب الدین» و گردآورنده آنها که فرزند ناظم بوده است (معتوق بن شهاب الدین) روی یک برگ اضافی آغاز نسخه کتابت شده؛ جلد: گالینگور، 257ص، 17 سطر، اندازه: 15×20سم [ف: 4 – 374]