دیوان ابن حسام

6. تهران؛ ملی؛ شماره نسخه: 6115 آغاز: فی مدایح اسدالله الغالب مظهر العجایب امیرالمؤمنین علی ابن ابی طالب صلوات الرحمن. چو این خاتون خوش منظر ازین قصر بهشت آسا برون شد همچو از جنت خون آغشته دل حوا؛ انجام: چو کل را یاد دادم قصه گل ورق بر باد داد از غصه گل عفا الله از فرزون؟ مردم او که نور ماه دارد انجم او بشب ماوای ما را ساز کرند هزاران مردمی آغاز کرند ... بعضی افتادگی‌های ابیات در حاشیه نوشته شده است. قصاید و مثنوی و ترجع بندهایی مذهبی است در مدح پیامبر (ص) و بیشتر در مدح امیرالمومنین (ع) و نیز دیگر اهل بیت (ع) و شهدا؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: قرن 12؛ افتادگی: آغاز و انجام؛ یادداشتی از محمد علی بن آقا رسول که به نظر می‌رسد مالک نسخه است؛ مهر: «سلام علی ابراهیم» (خشتی)؛ تملک: شیخ هدایت الله نوری مورخ 1120ق؛ کاغذ: اصفهانی نخودی، 144گ، 14 سطر (18/3×8)، اندازه: 12/5×24/5سم [رایانه]