الدروس الشرعية في فقه الامامية

122. تهران؛ حقوق؛ شماره نسخه: 23 - ج خط: نسخ، بی‌کا، تا: شوال 1029ق؛ محشی؛ در پایان به خط نسخ ریزتری دارد: «هذا آخر کلامه ... فی هذا الکتاب ثم استشهد. قبل اتمامه ... و انا ... ابن شمس الدین محمد القاری عبدالکریم عفی عنهما انشاء الله» در زیر آن به خط شکسته نستعلیق دارد: «هو. وفقنی الله باتمام استکتاب هذا الکتاب الشریف و انا ... ابن تقی الدین محمد الحسنی الحسینی محمد یوسف الانجوئی عفی عنهما و تجاوز لهما» (با مهر: تقی الدین الحسینی)، ابوالفضل بن غیاث الدین منصور بن محمد یوسف حسنی حسینی انجویی مالک نسخه بوده (خط و مهر او)، نیز دارد: «صورة النسخة المنقول منها: آخر ما وجدته من هذا الکتاب بخط مصنفه والدی علیه منی السلام و انتظم اندر اجه ثالث مرة تعلیقا لنفسه فی سلک التحرير بعون الملک القدیر بالقاعة المیدانیة تحریرا یوم الاثنین ... و الشهر العربی المحرم کادان ینطوی سره موافقا شهر الروم کانون الثانی کادان یطفی ذکره و عام ... مع احد و ثمانين عشرة ... اطرافه و نوع اصنافه العبد المحتاج ... ولده الاکبر محمد سهل الله مآربه و حصل مطالبه بمحمد و آله المنتجبين للشريعة و الدين و صحابته الموفين بعهده الاکرمین صلوات الله علیه و علیهم اجمعین آمین آمین رب العالمین و الحمدلله و المنة و الکرم و الجود» (آنچه نقطه گذاری شده روی پاره شدن کاغذ است)؛ کاغذ: سپاهانی، جلد: تیماج مشکی، 363گ، 21سطر (8×17)، اندازه: 16/5×26/5سم [ف: - 337]