خلاصة الترجمان فی تأویل خطبة البیان

33. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 2796/4 آغاز: برابر؛ انجام: و چون بر [هر] نعمت شکری واجب است پس بعد از حمد و شکر الهی قصیده ای که بشکرانه این توفیق در مدح خطیب ... باشد قصیده فیض وجود نفس صاحب مقام محمود (ص) در سلک نظم کشیده شد ملحق میسازد بطریق خاتمه و به الحول و القوة. مطلع قصیده در مدح مولی (ع): چو کاسه عبنی ز کف مغان رسدم ×× رموز عالم غیبی بارمغان رسدم / بسوی باغ دماغ دلم چو گرم شود ×× نسیم نکهت رحمانی ازیمان رسدم خط: نستعلیق تحریری، کا: محمدعلی، تا: 1308ق؛ کاغذ: فرنگی، جلد: میشن خرمایی، 93ص (41-133)، 17 سطر، اندازه: 11/5×18سم [ف: 10 - 61]