خسرو و شیرین

24. تهران؛ دانشگاه؛ شماره نسخه: 3440 آغاز: بسمله. خوشا روزی که عشق عافیت سوز ×× شود بر خرمن دل آتش افروز / خوشا روزی که عشق آتش فروزد ×× همه رسم و ره بیداد سوزد؛ انجام: جهان از عدل کسری بود آباد ×× در آخر هم جهانش داد بر باد / تو ای خواجه باین نظم جهانسوز ×× چه امید از جهانت باشد امروز دیباچه را ندارد و از خود کتاب بر نمی‌آید که از نامی است؛ خط: نستعلیق، کا: محمد بن علی جواد کرمانی، تا: چهارشنبه 12 ذیحجه 1315ق؛ مهر: محمود بن عبد الرحیم مورخ 1317؛ کاغذ: فرنگی، جلد: تیماج مشکی، 105گ، 14 سطر (8×13)، اندازه: 11×18سم [ف: 11 - 2451]