حياة النفس فی حظيرة القدس (ترجمه)

2. تهران؛ دائرة المعارف؛ شماره نسخه: 924/2 آغاز: بسمله. حمدله. صلاة. اما بعد، پس می‌گوید بنده مسکین احمد بن زین الدین الاحسائی، بدرستی که التماس کردند از من، بعضی از برادرانی که واجب بود بر من، اطاعت ایشان، اینکه بنویسم برای ایشان رساله ای، در بیان بعضی معارف، که واجب است بر مکلفین، از اصول دین، که آن توحید و عدل و نبوت و امامت و معاد است، با چیزهایی که تعلق به اصول خمسه مذکوره دارد؛ انجام: مگر انکار نمودن مخالفین که می‌باشد، اشد در خلاف نمودن با ایشان. هر آینه کفایت می‌کرد ما را. قد تمت ... با کار رشتی مقابله شد، آن نبود، ترجمه‌ای است در یک «مقدمه» و پنج «باب»: 1. توحید، در هفده فصل، 2. عدل، 3. نبوت در پنج فصل، 4. امامت، در چند پنج فصل، 5. معاد، در دوازده فصل، خاتمه، در رجعت؛ خط: نستعلیق پخته، کا: ابن محمد علی نوری کامی عبدالوهاب، تا: 1258ق؛ نام متن در دیباچه «حياة النفوس» آمده است؛ مهر: «اللهم صلى على محمد و آل محمد» (بیضی)؛ 28گ (29پ-56ر) [ف: 2 - 47]