حاشية كلامية

1. مشهد؛ الهیات؛ شماره نسخه: 21726 آغاز: المحشى لان الحدث المعتبر اه انت خبير بان مقتضى هذا الكلام صحة اطلاق كون زيد مثلا اكثر ما لا من عمرو ... المحشى في الحاشيه و هو توهم فاسد لا يخفى عليك انه لو سلم ان المص بحث عن المعاد الشامل للقسمين فلا شك ان اكثر المباحث المتعلقه بالمعاد الجسماني و ح يحتمل ان يراد المعاد المطلق؛ انجام: و النظر الحكمى يحكم بديهة بان الطبيعى الواحدة الخالية عن الشعور و الارادة فى ان واحد لا يطلب الا الحصول في مكان واحد سواء كان الامكنة مسامته او غير مسامته. تمت في 22 شهر محرم سنه 988. تعلیقاتی است بر حواشی شرح کتابی در حکمت و کلام که اول آن افتاده است و از میان هم نشانی که دلالت بر شناخت آن کند دیده نشد مطالب به صورت «قال المحشى، الش (که گویا میر سید شریف باشد) فی الحاشیه» آمده و در آن از اصفهانی، الهیات شفا، شرح مواقف، حواشی شرح تجرید، قال بعض الفضلاء قال الحكماء صاحب المحاكمات یاد کرده است؛ خط: نستعلیق، کاتب = مؤلف، تا: 22 محرم 988ق؛ افتادگی: آغاز؛ محشی با امضاء «منه»، جای عنوان «قوله» نانویس است؛ مهر: «ماشاالله لا حول و لا قوة الا بالله العلی العظیم»؛ جلد: مقوا، عطف میشن قهوه‌ای، 73گ، 24 و 32 سطر، اندازه: 10×17سم [ف: 2 - 594]