حاشیة الکشاف

2. مشهد؛ رضوی؛ شماره نسخه: 7201 آغاز: يكون المراد بانزال القرآن اثباته فى السماء الدنيا بعد الاثبات فى اللوح المحفوظ؛ انجام: و جعل رجلين بدلا منه و ضرب المثل. محشی شناخته نشد و از علمای قرن 8 است. این حاشیه بیشتر جنبه ادبی دارد و مسائل کلامی و گاهی رخ‌دادهای تاریخی نیز مورد عنایت قرار گرفته است. حاشیه‌ای است تحقیقی و مفید با عناوین «قوله-قوله» مؤلف ذیل سوره چنین می‌نویسد: «سورة فاتحة الكتاب مكية و قيل مكية و مدنية قال مجد الأئمة عبدالرحيم عمرالترجمانى سألت جار الله لماذا قلت تارة مختلف فيها و تارة مكية و قيل مكية و مدنية قال اذا قلت مختلف فيها فهو ما استوى طرفاه و لم يكن على احد القولين اكثر الناس و اذا قلت مكية و قيل مدنية فالمراد ان اكثر الناس على الاول و قال الشارح العلامه جرت عادة المصنف على انه اذا كان له فى مسألة رأى اطلق القول به و قيد غير رأيه بالقيل ... و قال الشارح اليمنى المضاف في خلق البهايم مفحم للتأكيد». نسخه حاضر از مقدمه تا اواخر سوره کهف است؛ خط: نسخ، بی‌کا، تا: جمادی الثانی 792ق؛ مصحح، محشی؛ کاغذ: نخودی، جلد: تیماج قهوه‌ای، 504گ، 29- 31 سطر، اندازه: 17×27سم [ف: 22 - 239]