حاشیة الکافیة

4. تهران؛ دائرة المعارف؛ شماره نسخه: 645 آغاز: بسمله. حمدله. عاقبة. صلاة. قال المصنف بسمله. قلت افتتح كتابه بالتسمية تبركا و اقتداء بكتاب الله ... لم يبداء بحمدالله، فيرا قطع قولنا. قال الامام النواوی رح المراد بالحمد في قوله؛ انجام: قوله كمن زين له سوء عمله. اللهم اجعلنا ممن كان على بينة من ربه و جنبنا عن من زين له سوء عمله. و صلى الله على محمد و آله.. از ناشناس، که نام او را در دیباچه و پایان نیامده است. حاشیه‌ای است بر «کافیه» ی ابن حاجب برای نشانی: ثم المصنف بداء بذکر الکلمة و الکلام لکونها موضوعی علم النحو حيث يبحث فيه عن احوالهما من الاعراب و البناء و ما يتعلق بهما. و قدم الكلمة على الكلام. لجزيتها ای لكونها جزء الکلام (گ 4ر)؛ خط: نسخ تحریری، بی‌کا، تا: قرن 11؛ تملک: احمد بن احمد حرشی حنفی، 1074ق؛ کاغذ: نخودی، جلد: تیماج قهوه‌ای، 195گ، 25 سطر (8×16)، اندازه: 14/5×21سم [ف: 2 - 83]