حاشية الشفاء

16. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 1782 خط: شکسته نستعلیق، کا: نظر علی گیلانی پسر محمد حسن، تا: 1190ق، جا: اصفهان مدرسه شاهزاده‌ها؛ کاتب این نسخه را به هنگام خواندن کتاب می‌نوشته و در نوشتن آن شتاب داشته و سخنان صدرالمتالهین را (که خوانساری با عنوان قیل نقل کند) ننوشته، جز چند کلمه و یا سطری از آغاز آن و پایان آن را با کلمه «الی ...» نشان داده. البته همه پاسخ‌های خوانساری را به صدرا، کاملاً در نسخه ضبط کرده، در پایین صفحه به طور چلیپا چنین نوشته: «و هذه الحاشية منسوبة الى ذوى الذهن الدقيق و الفكر الانيق ... و الفاضل المدقق الكامل المحقق مولانا آقا حسین الخوانسارى عليه رحمة الملك الباری غفر له»، معلوم نیست چرا کاتب این حاشیه را «منسوب» به خوانساری داشته و شاید مسامحه در تعبیر باشد، پس از برگ 14 کاتب نزدیک به 3 صفحه از کتاب را (با سنجش با نسخه ش 1781) ننوشته و جای آن را 5 صفحه سفید گذارده. پایان برگ 14: «و اما ثانيا فلانه قد خلط البحث عن العوارض الذاتية لنوع موضوع العلم و عوارضه الذاتية بالبحث»، آغاز برگ 17 «قوله و بعض هذه الامور هي كالانواع. انما قال كالانواع ...»، کاتب که نوشته او در پایان نسخه نشان می‌دهد که اهل دانش بوده، بر کنار برخی از صفحات تعلیقاتی با نشان «لمحرره» نگاشته، زین العابدین از استاد، منه، صدر الافاضل، كذا افيد، م ح ق ر ح ق خراسانی، نظر علی؛ کاغذ: شکری، جلد: تیماج قرمز، 327ص، 24 سطر، اندازه: 10×17سم [ف: 5 - 170]