حاشیة شرح المواقف

6. مشهد؛ گوهرشاد؛ شماره نسخه: 1052 آغاز: معدومات و قد اخرجت بقوله لامعدومة لايقال الصفات التي هی غیر موجوده ... قوله الصفات النفسيه في تعريف الصفه النفسية اختلاف قال بعضهم مالايصح توهم ارتفاعه مع بقاء الذات و قال الجبائى و اصحابه؛ انجام: قوله جوهر قائم بذاته ... ماقبل ان كون الشيئى واجب الوجود ينافى كونه جوهرا او الجوهر. نسخه‌ای است بدون آغاز و به خوبی معلوم نگردید چیست و در هیچ جای کتاب نشانی از اسم اصلی و نام مؤلف او دیده نشد. از تورقی که اجمالاً صورت گرفت بنظر آمد، حاشیه خطیب زاده رومی متوفی 901ق بر شرح میر سید شریف جرجانی، علی بن محمد متوفی 816ق بر «المواقف» تألیف قاضی عضدالدین ایجی، عبدالرحمان بن احمد (- 756ق) باشد، چون در مواضع متعددی از کتاب‌های شارح نقل کرده و می‌گوید: «قد صرح الشارح فی حاشية شرح حكمة العين. قال الشارح فی حاشية شرح المطالع. اعلم ان الشارح صرح فی حاشية شرح الطوالع. ان الشارح قد حقق فى حاشية شرح التجريد. ان الشارح صرح فى حاشية المطالع». از این قرائن و شواهد دیگر معلوم می‌شود که شارح، میرسید شریف است در مواردی دیگر از کتاب آمده: «سیذكر المصنف فی الموقف الخامس. سيذكرها المصنف مرة اخرى فی الموقف الثالث. الموقف الخامس فی اثبات الواجب». از این شواهد هم معلوم می‌گردد که اصل کتاب، کتاب مواقف تألیف ایجی میباشد. و چون انجام این نسخه برابر است با انجام نسخه شماره 117 رضوی، احتمال می‌رود که حاشیه از خطیب زاده رومی باشد در هر حال حاشیه‌ای است تحقیقی تحت عنوان «قوله» و شامل تمام مباحث امور عامه و بخشی از اعراض؛ خط: نستعلیق، بی‌کا، تا: 1089ق؛ افتادگی: آغاز؛ کاغذ: دولت آبادی، جلد: مقوا با روكش مشمع آبی، 23 سطر (7/5×14)، اندازه: 12/5×18سم [ف: 3 - 1442]