حاشیة حاشیة الخفری علی شرح التجريد

87. تهران؛ مجلس؛ شماره نسخه: 1725 انجام: قد فرغت من تسويد هذه الحاشية الشريفة الجماليه باعانة الله الخفيه و الجليه فی یوم الاربعاء الثانی و العشر (كذا) شهر جمادی الثانی من شهور 1250 خط: شکسته نستعلیق، بی‌کا، تا: 1250ق؛ این نسخه بدون غلط است و پیداست به دست یکی از اهل فضل کتابت شده، محشی از مؤلف و نیز به نقل از ملا شمسا، ملا صدرا در اسفار و در حاشیه شفا، از ملا مهدی هراتی، از آقا رضی، محمد اسماعیل و به نقل از حكمة العين و نیز حاشیه‌هایی با امضای «م ن علی الاشارات» که ظاهراً مقصود از آن ملا علی نوری است، چند فقره حاشیه نیز که زیر آن نوشته شده: «کذا افاد الاستاد المحقق النوری» و این نشان می‌دهد که مؤلف از شاگردان ملا علی نوری (- 1246 بوده) و این نسخه را پس از در گذشت او نوشته زیرا هر جا از او نام برده «رحمه الله» گفته، تاریخ پایان نسخه بدین صورت 125 نوشته شده و صفری زیر شماره «5» قرار گرفته و با ملاحظه مقدمه‌ای که نوشتیم مسلم می‌گردد تاریخ کتابت 1250 است؛ کاغذ: آهار مهره، جلد: تیماج مشکی، 159ص، 17 سطر، اندازه: 13/5×19سم [ف: 5 - 86]