حاشية اصولية

10. مشهد؛ گوهرشاد؛ شماره نسخه: 511 آغاز: قوله البحث الثانی فی الاوامر ره. الظ ان لفظ الاوامر جمع امر بمعنی صیغة افعل ... ذلک لان لفظ الامر ای ام ریطلق علی الفعل المقابل للقول ای الحدث الواقع من الفاعل؛ انجام: فان رجع احدهما تعین العمل به والا فالحکم ما تقدم من التساقط او التخییر او الوقف انتهی ... تألیف قرن 13. در مبحث تقلید اعلم می‌گوید: «و ذهب الیه من الاصحاب المعاصرین الشیخ العارف احمد البحرینی و صاحب القوانین»، در ضمن بحث خبر واحد آمده «... السید الثقه الفاضل المعظم القاضی امیر حسین کان مجاورا بمکه سنین و بعد ذلک جاء باصفهان و ذکر لی انی جئت بهدیة نفیسة الیک و هو الکتاب الذی عند القمیین و جاؤا به الی عند ما کنت مجاوراً و کان علی ظهره انه یسمی بالفقه الرضوی ...»، پس از آن بالغ بر دو صفحه در باب مؤلف این کتاب بحث می‌کند و مطالبی از همان قاضی امیرحسین که عبارت است: «سید امیر حسین بن حیدر عاملی پسر دختر شیخ علی بن عبدالعال کرکی که در روزگار شاه تهماسب صفوی قاضی اصفهان بوده است و از محققین بنام است و عده‌ای از علماء او را ستوده‌اند نقل می‌کند باختصار که این کتاب (فقه الرضوی) از آن شیخ صدوق نیست، با دلائل و قرائنی که نقل می‌نماید بلکه یا تصنیف حضرت رضا (ع) می‌باشد و یا از آن یکی از صحابه آن بزرگوار است». در این کتاب از: الاستاد الشریف الکربلائی و النجفی، فاضل هندی، صاحب مدارک، حدائق، ذخیره مفتاح، مفاتیح، درة الغواص، وافیه، مشرق الشمسین ... یاد کرده و از حاشیه وافیه، السلطان المحشی و سلطان العلماء علی قول المصنف ... از اینجا شاید صاحب متن، صاحب معالم، شیخ حسن بن زین الدین شهید ثانی متوفی 1011ق باشد و کتاب حاضر هم شاید حاشیه‌ای بر معالم باشد (؟). در هر حال شرحی است تحقیقی تحت عنوان «قوله»، در پشت صفحه بدرقه کتاب یادداشتی با خط مغایر آمده: «حاشیه آقا میرزا سید محمد بهبهانی بر شرح کبیر»؛ خط: نسخ، بی‌کا، تا: قرن 13؛ افتادگی: آغاز و انجام؛ مهر: کتابخانه مجدالدین؛ کاغذ: نخودی، جلد: کالینگور مشکی، 23 سطر (9×16) [ف: 2 - 618]